Blogg Mána Atlasonar.


Vandræðaleg augnablik
apríl 14, 2009, 1:19 pm
Filed under: Uncategorized

Um helgina heyrði ég skemmtilega sögu sem er rétt að ég deili með lesendum. Þannig var að Vífill og vinir hans voru á rúntinum á Akranesi þegar einn þeirra sér par á gangi á göngustíg sem liggur þvert á allar grundirnar á Skaganum. Vinur Vífils segir við bílstjórann ,,Hei, stoppaðu, þetta er bróðir minn. Ég ætla að tala aðeins við hann.” Bílstjórinn stöðvar bílinn en þá er parið komið innar á göngustíginn. Þeir ákváðu því að keyra inn göngustíginn en við það virtist parinu bregða dáldið og það fór að ganga hraðar.

Vinur Vífils sem vildi ná tali af bróður sínum stökk þá út úr bílnum og hljóp á eftir parinu. Þá brá parinu sýnu meira og það skokkaði inn í nærliggjandi garð, en vinur Vífils stökk á eftir öskrandi ,,Bíddu!! Ég þarf að tala aðeins við þig”.

Þegar hann svo loksins náði þeim kom í ljós að þetta var alls ekki bróðir hans heldur einhver allt annar strákur sem hann þekkti ekkert og kærastan hans.

Það getur verið býsna vandræðalegt að fara svona mannavillt. Eflaust hafa allir lent í því nokkrum sinnum, mér er mjög minnisstætt þegar ég var fyrir nokkrum árum uppi í íþróttahúsinu á Jaðarsbökkum að reima skóna mína á meðan ég taldi mig vera að spjalla við vin minn. Þegar hann ekki svaraði sagði ég ,,Eða finnst þér það ekki? Ha? Ha?” til að ítreka að ég vildi svar við spurningunni. Þegar ég sagði síðasta ha-ið leit ég upp og beint í augun á einhverjum manni sem ég kannast ekkert við.

Þá hafði ég verið niðursokkinn í skóreimina og séð móta fyrir þeim sem sat hliðina á mér á bekknum hjá skóhillunni, en það var óvart rangur maður á röngum tíma.

Ég dó þó ekki ráðalaus heldur brást við undrandi augnaráði mannsins með því að horfa á hann á móti eins og það væri hann sem væri skrítinn en ekki ég. Vonandi trúði hann því að hann hefði sjálfur klúðrað einhverju, en ekki ég.

Ég held að besta ráðið í þessum aðstæðum, þ.e. þegar maður lendir í því að tala við einhvern sem óvart er svo ekki sá sem maður hélt (eða þegar strákar klípa í rassinn á stelpu sem þeir héldu að væri kærastan sín en er svo einhver önnur eða fólk lendir í því að faðma ókunnugt fólk í þeirri trú að það sé kunnugt) sé að gefa þeim sem maður ruglaði saman við vin eða vandamann reiðilegt augnaráð. Svona eins og það séu hans mistök að vera ekki réttur maður frekar en manns eigin mistök að fara mannavilt.

Önnur góð viðbrögð má sjá í myndbandinu hér að neðan ef horft er frá því þegar ein mínúta og 10 sekúndur eru liðnar af myndbandinu. Líklega er þetta það næstbesta í stöðunni.

Og ég bendi á að þetta blogg er ekki um pólitík, en það hefur verið kvartað yfir of pólitísku bloggi undanfarið.


1 ummæli hingað til
Skrá ummæli

Þetta minnir mig á þegar ónefndur maður gekk aftan að „félaga“ sínum á Þjóðarbókhlöðunni og kyssti hann á hálsinn. Þegar „félaginn“ leit við komst kyssarinn að því að hann hafði farið mannavillt. Rosalega vandræðalegt, sérstaklega þar sem alger þögn ríkir á Þjóðarbóklhöðunni og ekki hægt að útskýra neitt. Kyssarinn brást við með því að hvísla: „Ég hélt þú værir vinur minn.“ …

Comment af Hjalti Geir




Skildu eftir svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Connecting to %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.