Blogg Mána Atlasonar.

Nú styttist í að greidd verði atkvæði um ESB-tillögu svonefndrar ríkisstjórnar Íslands. Mikið hefur verið talað um að Vinstri Grænir hyggist margir greiða atkvæði með tillögunni, veita henni samþykki sitt, og virðast jafn vel einhverjir vilja meina að það kallist ,,að miðla málum” í stjórnarsamstarfi.

Þeir sem eru hvað harðastir á móti aðild Íslands að ESB litu fyrir kosningar á Vinstri Græna sem skársta kost til að kjósa, þar sem mestar líkur voru taldar á að Vinstri Grænir væru sá flokkur sem stæði harðast gegn aðild. Greiði þingmenn Vinstri Grænna atkvæði með tillögu ríkisstjórnarinnar eru þeir að svíkja hvern einasta kjósanda sinn og upp er komin alveg ný tegund af kosningasvikum á Íslandi.

Raunar er ósköp einfalt að átta sig á stöðunni ef maður snýr dæminu við. Setjum svo að fram kæmi tillaga um aðildarumsókn að Evrópusambandinu og forystumenn Samfylkingar, t.d. Jóhanna Sigurðardóttir og Össur Skarphéðinsson, tækju þá til við að berjast GEGN því að sú tillaga yrði samþykkt. Að þau gengju á milli flokksmanna og reyndu að fá þá til að ekki bara sitja hjá, heldur kjósa NEI, til að ekki yrði sótt um aðild.

Hvernig myndi kjósendum Samfylkingar líða þá?

Og hvað halda Vinstri Grænir að margir muni nokkurn tíman treysta þeim aftur, hvað þá kjósa þá, ef þeir veita tillögunni brautargengi?

Stjórnendur Vinstri Grænna virðast ætla að slá tímamet í að eyðileggja trúverðugleika sæmilega stórs stjórnmálaflokks á Íslandi. Ef ég hefði kosið Vinstri Græna í síðustu kosningum fyndist mér ég hafa verið illa svikinn. Eina von þingflokksins til að bjarga flokknum sjálfum er að greiða atkvæði gegn tillögu ríkisstjórnarinnar (og reyndar Icesave) og fórna þar með formanninum. Þeir þurfa að velja á milli þess að fórna formanninum eða flokknum. Það ætti nú ekki að vera erfitt val.

Hvenær hætti héraðsdómur Reykjavíkur að vera til?

Hefði ekki átt að fjalla um það í fjölmiðlum þegar héraðsdómur Reykjavíkur hætti að vera til?

Og vilji menn ekki notast við íslenskan dómstól, hvenær hætti þá þessi ágæti Alþjóðadómstóll að vera til?

Spyr sá sem ekki veit.

Einn umdeildasti karakter Íslands um þessar mundir er ábyggilega Eva Joly. Mér þykir hún dáldið merkilegt fyrirbæri, hún kom hingað til lands og var nánast samstundis ráðin í vinnu af Agli Helgasyni.

Vinstri stjórnin sá sér að sjálfsögðu strax leik á borði að fara eftir því sem helsti álitsgjafi Ríkissjónvarpsins taldi rétt að gera og réði Evu Joly til vinnu fjóra daga í mánuði fyrir rúmlega milljón á mánuði. Sama ríkisstjórn hefur einsett sér að passa að forsætisráðherra hafi ávallt hæstu laun ríkisstarfsmanna, en svo virðist sem aðrir (t.d. Eva) megi vera á hærra tímakaupi en forsætisráðherra. Á meðan forsætisráðherra þiggur rúmlega milljón á mánuði fyrir starf sem er án efa töluvert meira en 40 tímar á viku fær Eva rúmlega milljón á mánuði fyrir starf sem er einn vinnudagur á hverja viku mánaðarins. Brilljant.

Helsta hlutverk Evu fyrir utan að gefa saksóknaranum Ólafi ráð virðist vera að koma reglulega til Íslands og blammera dáldið í fjölmiðlum. Hún virðist ekki hafa mikið fyrir því að kynna sér staðreyndir mála áður en hún tjáir sig, enda er það ekki að flækjast fyrir fjölmiðlum eða ríkisstjórn landsins að hún fari með rangfærslur. Þar sem Eva er heilög skal ávallt fara eftir hennar ráðum.

Nema hvað, burtséð frá því hvað mönnum kann að finnast um Evu Joly (og sjálfur er ég ekki ýkja hrifinn af því sem ég hef þegar séð til hennar) þá hljóta menn að spyrja sig, hefði ekki verið betra að ráða ,,erlendan sérfræðing” til að hjálpa til við rannsókn bankahrunsins í fulla vinnu?

Í stað þess að ráða franskan stjórnmálamann, sem er í framboði fyrir systurflokk Vinstri Grænna í Frakklandi og hefur rétt tíma til að reka nefið inn á Íslandi við og við, hefði ekki verið betra að ráða einhvern færan erlendan sérfræðing sem gæti komið hingað til Íslands og unnið hér í fullri vinnu?

Svona fyrst við erum að þessu á annað borð þætti mér ólíkt gáfulegra að gera þetta almennilega.

Auðvitað yrði þá að finna aðila sem hefur ekki verið í tengslum við íslenska útrásarvíkinga og er þar með nokkuð hlutlaus, en það ég á erfitt með að trúa því að eini sérfræðingur Evrópu í efnahagsbrotum sem það á við sé Eva Joly.

En hvers vegna var þá ekki bara ráðinn einhver í fullt starf? Einhver sem gæti einbeitt sér að því að aðstoða við rannsókn meintra efnahagsbrota Íslendinga í fullri vinnu?

Svarið er náttúrulega augljóst. Ráðning Evu Joly var ekkert annað en popúlismi og sá popúlismi mun halda áfram á meðan vinstri stjórnin ræður.

Og á meðan stjórnin krefst kjaralækkunar og jöfnuðar mun hún áfram spreða í Evu Joly.

Einn af frægari ljósmyndurum fyrri hluta síðustu aldar er Robert Capa. Hann dó árið 1954 en hafði þá skapað sér nafn með stríðsljósmyndum. Capa fór oft hættulega nálægt myndefninu og uppskar fyrir það mikið lof, en hans frægasta mynd er hér að neðan, myndin af fallna hermanninum (sem lést í þann mund sem myndin var tekin).

Setningin ,,Ef myndin er ekki nógu góð, farðu þá nær” er höfð eftir Capa, en af því má ráða að hann hafi ekki verið mikill aðdráttarlinsumaður. Enda gekk hann fram í víglínuna til að ná sínum myndum.

Um helgina labbaði ég með pabba upp að fossinum Glym, sem er rétt tæplega 200 metra hár. Leiðin liggur meðfram Glymsgili sem er u.þ.b. 200 metra hátt (svo að fossinn passi ofan í það) og alveg þverhnípt niður. Ég tók m.a. myndina sem er hér að neðan og komst enn og aftur að þeirri niðurstöðu að mig vantar lengri linsu.

Fýlar

Trikkið hans Robert Capa virkar nefnilega ekki þegar það að ganga aðeins nær myndefninu þýðir að maður hrapi niður 200 metra djúpt gil…

Annars vonast ég til að fá lengri linsu á næstunni.

Egill Helgason, álitsgjafi og umræðustjórnandi Ríkisútvarpsins, hefur undanfarna daga reynt af megni að slá öll sín fyrri met í blammeringum og vitleysisstaðhæfingum á Eyjubloggi sínu. Ég er á því að þetta hafi honum tekist. Það er þó erfitt að segja til um það þar sem hann birtir fjölda nafnlausra bréfa á síðunni sinni sem hann segir koma frá lesendum, en það er ekki nokkur leið að vita hvort hann skrifar þetta sjálfur eða einhverjir aðrir.

Fyrir nokkrum dögum, 21. maí, birtir hann bút úr grein eftir Stefán Snævarr, sem er mikill andstæðingur frjálshyggjunnar, undir þeim formerkjum að það séu áhugaverð skrif. Í greinarbútnum sem Egill birtir, þar sem Agli þykir hann áhugaverður, segir:

Tryggva Þór láist líka að nefna þá staðreynd að þjóðarframleiðslan í BNA og hugsanlega heimsins alls jókst meira á ári á ríkisafskiptaskeiðinu á fyrstu áratugunum eftir stríð en á markaðsvæðingaskeiðinu mikla 1980-2007.

Þvílík uppgötvun, þjóðarframleiðsla jókst fyrstu áratugi eftir seinni heimsstyrjöldina. Að það sanni eitthvað um ágæti ríkisafskipta er galin ályktun, það vita allir að þjóðarframleiðsla lá auðvitað niðri vegna stríðsins en jókst ekki vegna ríkisafskiptanna eftir það. Eða halda menn kannski að það hafi verið gaman að standa í útflutningsverslun innan um alla kafbátana í heimsstyrjöldinni?

Í dag kemur Egill svo með aðra blammeringu. Hún er svona:

Munum að það eru ekki nema nokkur ár síðan valdamesti maður Íslands setti lítt menntaðan og reynslulítinn frænda sinn í Hæstarétt.

Auðvitað er ákveðið afrek hjá Agli að koma svona mörgum staðreyndavillum inn í jafn stutta setningu og þá sem er hér að ofan, en til að halda því sem rétt er til haga þá:

a) var það Björn Bjarnason, en ekki Davíð Oddsson, sem skipaði Ólaf Börk Þorvaldsson Hæstaréttardómara árið 2003 (ég gef mér að Egill eigi þarna við Davíð og Ólaf í sinni nýjustu blammeringu). Björn er ekki frændi Ólafs svo ég viti til, en Egill er kannski með einhverja ættfræði þarna á hreinu sem ég kann ekki.
b) hafði Ólafur Börkur á þeim tíma lokið laganámi við Háskóla Íslands og framhaldsnámi á sviði Evrópuréttar við háskólann í Lundi í Svíþjóð. Egill telur það kannski vera ,,lítt menntaðan” mann en þá má á móti velta fyrir sér hversu lítt menntaða þáttastjórnendur á að ráða í störf á Ríkisútvarpinu? Ekki veit ég til þess að Agli hafi tekist að ljúka einhverju námi í gegnum tíðina (sem er allt í lagi mín vegna, ég er á þeirri skoðun að námi sé of mikið hampað sem hinu endanlega hæfnismati nú til dags, en allt í lagi að benda á þetta fyrst Egill úttalar sig um nám Ólafs)
c) hafði Ólafur Börkur starfað sem dómari frá 1990 þegar hann var skipaður Hæstaréttardómari árið 2003. Þrátt fyrir það var hann í augum Egils Helgasonar ,,lítt reyndur”. Egill er þá sjálfur í sínum eigin augum væntanlega hér um bil reynslulaus á sviði þáttastjórnunar, eða hvað?

Það fyndnasta er þó, að þarna fer maður sem hefur um nokkurt skeið séð samsæri í hverju horni og farið miklu offari í að tala um illsku auðmanna. Þegar bent var á að blammeringar Evu Joly gætu valdið réttarspjöllum í hugsanlegum sakamálum gegn útrásarvíkingum brá Egill á það ráð að kalla íslenska lögmenn hugleysingja og halda því fram að sá sem benti opinberlega á hið augljósa, að hún gæti verið að spilla fyrir ákæruvaldinu með þessu blaðri sinu, bæri annarlega hagsmuni fyrir brjósti.

Þessi sami maður skrifaði 21. maí sl., í færslunni ,,Varúð, æsingur og ofstopi“:

Ég held að menn verði að anda djúpt.

Og ég skrifa: Ég held að menn verði að líta sér nær.

Ég skil ekki af hverju einhverjir þingmenn vilja ekki hafa bindi. Mér finnst það að koma á löggjafarþingið einmitt bara vera fínt tilefni til að hafa bindi.

Það er þrjú fyrir tvö tilboð á bindum í Dressman. Þeir þingmenn sem ekki eiga bindi ættu bara að skella sér þangað og kaupa sér bindi. Ef það er of mikið mál fyrir þá að hnýta bindishnútinn geta þeir beðið manninn í búðinni að gera það og geymt svo bindið bara alltaf með hnútnum.

Þetta er nú ekki flókið.

Ég kannski mæti bara með bindi í vinnuna á morgun, held að það sé bara ágætt að hafa bindi í vinnunni.

Maður mundi nú ekki vorkenna neinum að þurfa að vera með svona flott Tetris bindi…

Ég rakst á eldgamlan link inn á blogg eins helsta álitsgjafa Ríkissjónvarpsins um stjórnmál.

Egill Helgason skrifaði í júní 2007 um að hugsanlega væri Steingrímur J. Sigfússon að hætta í pólitík.

Hann skrifar:

Hann virkar þreyttur og argur. Það voru mikil vonbrigði að komast ekki í ríkisstjórn. Hans bíður fjögurra ára hark í afar sundurleitri stjórnarandstöðu. Þingræður hans þessa dagana virðast aðallega beinast að Össuri Skarphéðinssyni fremur en til dæmis kjósendum.

Vandinn er sá að Steingrímur hefur ekki alið upp neinn arftaka. Ögmundur kemur auðvitað til greina en það er ekki víst að hann hafi áhuga. Steingrímur kærir sig heldur ekki um að Ögmundur taki við.

Ég segi nú bara að hann var heppinn að leggja ekki pening undir á þetta.

Það er magnað að hugsa til þess að eflaust bjuggust margir við að Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. væru að nálgast endapunktinn á sínum pólitíska ferli 2007. Tæpum tveimur árum síðar eru þau bæði á hátindi síns ferils.

Þetta er of oft satt um áfangana mína:

Formaður Alþýðuflokksins, þar til annað kemur í ljós, skrifar í dag grein í ,,Frétta”blaðið um Evrópumál. Hann virðist ekki tilbúinn að fallast á að neinir gallar fylgi inngöngu í Evrópusambandið. Reyndar skil ég ekki þá áráttu þeirra sem vilja telja sig til ,,Evrópusinna” að geta ekki einfaldlega viðurkennt að aðild fylgi kostir og gallar en sagt t.d. að þeir telji kostina meiri en gallana. Í staðinn fara þeir alltaf út í að halda því fram að það sé einhver misskilningur hjá þeim sem vilja ekki aðild að ESB að telja að einhverjir gallar fylgi. Þetta er furðuleg árátta og dregur umræðuna niður á töluvert lægra plan en þörf er á.

Nema hvað, ég hef sagt að ég sé ekki hrifinn af aðild Íslands að ESB vegna þess að þá tapast hluti af fullveldi Íslands og vegna þess að Evrópusambandið er ólýðræðislegt skriffinskubákn.

Jón Baldvin skrifar m.a. um þessi rök í grein sinni og virðist telja að þau séu á einhverjum misskilningi byggð. Hann segir t.d.:

…er kannski ekki úr vegi að leiðrétta verstu ambögurnar, sem haldið var að þjóðinni í kosningabaráttunni.

1. Fullveldi fyrir bí. Evrópusambandið er samtök sjálfstæðra þjóða og fullvalda ríkja. Sérstaða Evrópusambandsins er sú að aðildarríki láta af hendi hluta af fullveldi sínu…

Ef einhver getur fengið þetta til að ganga upp í sínum huga þá eru útskýringar í athugasemdakerfinu hér vel þegnar.

Og um lýðræðið segir Jón:

Engin önnur fjölþjóðasamtök hafa hjálpað jafnmörgum þjóðum til að losna frá arfleifð einræðis og kúgunar og að byggja upp stofnanir og starfshætti lýðræðis eins og Evrópusambandið. Þetta á við um Spán, Portúgal og Grikkland. Þetta á við um þjóðir Mið- og Austur-Evrópu. Þetta á við um vinaþjóðir okkar við Eystrasalt. Þetta á við um hinar nýfrjálsu þjóðir á Balkan­skaga. Fyrir utan átökin á Balkan­skaga, þar sem Evrópusambandið gætir nú friðarins, hefur þessi lýðræðisþróun átt sér stað án valdbeitingar. Evrópusambandið er því sterkasta friðar- og lýðræðisafl í okkar heimshluta.

Hvers konar rök eru það gegn því að einhver segi að ákvarðanataka Evrópusambandsins sé ólýðræðisleg að ESB hafi komið nálægt því að efla lýðræði einstakra landa?

Ef Norður-Kórea hjálpar einhverju ríki að losna við harðstjóra, er þá ekki harðstjórn í Norður-Kóreu bara út af því?

Í þessari umræðu bregða Evrópusinnar allt of oft á það ráð að snúa út úr þeim rökum sem standa gegn aðild Íslands að ESB með vægast sagt furðulegum hætti.

Já og svo segir Jón Baldvin í greininni að það sé misskilningur að Evrópusambandið hafi komið illa fram við Ísland í Icesave deilunni. Enda sýndi það okkur þann fádæma skilning og heiðarleika að neita Íslendingum um að fá að leggja málið í dóm gerðardóms.

En eins og þegar trúaðir menn segja ,,Vegir Guðs eru órannsakanlegir” þegar eitthvað slæmt gerist þá virðist Jón kjósa að segja einfaldlega ,,Vegir Evrópusambandsins eru órannsakanlegir…” hvað Icesave deiluna varðar.

Og áfram spólar öll umræða í furðulegum farvegi þar sem báðir hópar saka hinn um að ljúga öllu sem þeir segja…

Ef flett er upp á Jóni Baldvini á heimasíðu Alþingis kemur skemmtileg staðreynd í ljós. Þar sem ferilskrá kappans er skráð stendur m.a.:

Formaður Félags róttækra stúdenta 1960—1961. Formaður Félags háskólamenntaðra kennara 1966—1969. Í nefnd til undirbúnings aðild að EFTA 1968—1970. Bæjarfulltrúi á Ísafirði 1971—1978, forseti bæjarstjórnar 1975— 1976. Í nefnd til að gera tillögur um flutning ríkisstofnana út á land 1972— 1975. Í stjórnarskrárnefnd 1979—1984. Formaður Alþýðuflokksins síðan 1984.

Þetta hefur mig lengi grunað. Jón Baldvin er ennþá formaður Alþýðuflokksins!

Enda hefur hann átt það til að hegða sér sem slíkur undanfarnar vikur…