Blogg Mána Atlasonar.

Ég er að prófa enn eitt bloggformið.

Nýja bloggsíðan er hér.

Einn af frægari ljósmyndurum fyrri hluta síðustu aldar er Robert Capa. Hann dó árið 1954 en hafði þá skapað sér nafn með stríðsljósmyndum. Capa fór oft hættulega nálægt myndefninu og uppskar fyrir það mikið lof, en hans frægasta mynd er hér að neðan, myndin af fallna hermanninum (sem lést í þann mund sem myndin var tekin).

Setningin ,,Ef myndin er ekki nógu góð, farðu þá nær” er höfð eftir Capa, en af því má ráða að hann hafi ekki verið mikill aðdráttarlinsumaður. Enda gekk hann fram í víglínuna til að ná sínum myndum.

Um helgina labbaði ég með pabba upp að fossinum Glym, sem er rétt tæplega 200 metra hár. Leiðin liggur meðfram Glymsgili sem er u.þ.b. 200 metra hátt (svo að fossinn passi ofan í það) og alveg þverhnípt niður. Ég tók m.a. myndina sem er hér að neðan og komst enn og aftur að þeirri niðurstöðu að mig vantar lengri linsu.

Fýlar

Trikkið hans Robert Capa virkar nefnilega ekki þegar það að ganga aðeins nær myndefninu þýðir að maður hrapi niður 200 metra djúpt gil…

Annars vonast ég til að fá lengri linsu á næstunni.

Ég skil ekki af hverju einhverjir þingmenn vilja ekki hafa bindi. Mér finnst það að koma á löggjafarþingið einmitt bara vera fínt tilefni til að hafa bindi.

Það er þrjú fyrir tvö tilboð á bindum í Dressman. Þeir þingmenn sem ekki eiga bindi ættu bara að skella sér þangað og kaupa sér bindi. Ef það er of mikið mál fyrir þá að hnýta bindishnútinn geta þeir beðið manninn í búðinni að gera það og geymt svo bindið bara alltaf með hnútnum.

Þetta er nú ekki flókið.

Ég kannski mæti bara með bindi í vinnuna á morgun, held að það sé bara ágætt að hafa bindi í vinnunni.

Maður mundi nú ekki vorkenna neinum að þurfa að vera með svona flott Tetris bindi…

Þetta er of oft satt um áfangana mína:

Um helgina heyrði ég skemmtilega sögu sem er rétt að ég deili með lesendum. Þannig var að Vífill og vinir hans voru á rúntinum á Akranesi þegar einn þeirra sér par á gangi á göngustíg sem liggur þvert á allar grundirnar á Skaganum. Vinur Vífils segir við bílstjórann ,,Hei, stoppaðu, þetta er bróðir minn. Ég ætla að tala aðeins við hann.” Bílstjórinn stöðvar bílinn en þá er parið komið innar á göngustíginn. Þeir ákváðu því að keyra inn göngustíginn en við það virtist parinu bregða dáldið og það fór að ganga hraðar.

Vinur Vífils sem vildi ná tali af bróður sínum stökk þá út úr bílnum og hljóp á eftir parinu. Þá brá parinu sýnu meira og það skokkaði inn í nærliggjandi garð, en vinur Vífils stökk á eftir öskrandi ,,Bíddu!! Ég þarf að tala aðeins við þig”.

Þegar hann svo loksins náði þeim kom í ljós að þetta var alls ekki bróðir hans heldur einhver allt annar strákur sem hann þekkti ekkert og kærastan hans.

Það getur verið býsna vandræðalegt að fara svona mannavillt. Eflaust hafa allir lent í því nokkrum sinnum, mér er mjög minnisstætt þegar ég var fyrir nokkrum árum uppi í íþróttahúsinu á Jaðarsbökkum að reima skóna mína á meðan ég taldi mig vera að spjalla við vin minn. Þegar hann ekki svaraði sagði ég ,,Eða finnst þér það ekki? Ha? Ha?” til að ítreka að ég vildi svar við spurningunni. Þegar ég sagði síðasta ha-ið leit ég upp og beint í augun á einhverjum manni sem ég kannast ekkert við.

Þá hafði ég verið niðursokkinn í skóreimina og séð móta fyrir þeim sem sat hliðina á mér á bekknum hjá skóhillunni, en það var óvart rangur maður á röngum tíma.

Ég dó þó ekki ráðalaus heldur brást við undrandi augnaráði mannsins með því að horfa á hann á móti eins og það væri hann sem væri skrítinn en ekki ég. Vonandi trúði hann því að hann hefði sjálfur klúðrað einhverju, en ekki ég.

Ég held að besta ráðið í þessum aðstæðum, þ.e. þegar maður lendir í því að tala við einhvern sem óvart er svo ekki sá sem maður hélt (eða þegar strákar klípa í rassinn á stelpu sem þeir héldu að væri kærastan sín en er svo einhver önnur eða fólk lendir í því að faðma ókunnugt fólk í þeirri trú að það sé kunnugt) sé að gefa þeim sem maður ruglaði saman við vin eða vandamann reiðilegt augnaráð. Svona eins og það séu hans mistök að vera ekki réttur maður frekar en manns eigin mistök að fara mannavilt.

Önnur góð viðbrögð má sjá í myndbandinu hér að neðan ef horft er frá því þegar ein mínúta og 10 sekúndur eru liðnar af myndbandinu. Líklega er þetta það næstbesta í stöðunni.

Og ég bendi á að þetta blogg er ekki um pólitík, en það hefur verið kvartað yfir of pólitísku bloggi undanfarið.

Mikið hefur verið fjallað um ræðu Davíðs Oddssonar á landsfundi Sjálfstæðismanna í dag. Ræðan er eins og við var að búast afar skemmtileg, en að vanda nýtur Davíð ekki sannmælis í fjölmiðlum við fréttaflutning af henni.

Það sem flestir hafa gripið á lofti er að Davíð hafi líkt sér við Jesú Krist. Davíð rifjaði upp sögu af helgileik grunnskólabarna á Flateyri, sem Einar Oddur heitinn sagði honum frá, og fjallaði um fæðingu Jesú Krists. Davíð sagðist þó telja annan kafla Nýja testamentisins:

„…eiga betur við mínar aðstæður, þó örlítið breytt.

Þeir þrjótar sem krossfestu Krist létu tvo óbótamenn honum til hvorrar handar á krossinum. En þegar verklausa minnihlustastjórnin hengdi þrjótinn Davíð, þá létu þau sig hafa það að hengja tvo strangheiðarlega og vandaða heiðursmenn, manninum sem þau þóttust eiga grátt að gjalda svona til samlætis.”

Ef einhverjum er líkt við persónur Biblíunnar þá er Davíð líkt við Dismas eða Gestas. Hann segir aðstæðurnar svipaðar, en þó breyttar, og á þá við öfugar. Í stað þess að einn góður sé hengdur með tveimur þrjótum séu tveir góðir hengdir með einum þrjóti, þ.e. sjálfum sér.

Í fréttum Stöðvar tvö sagði fréttamaðurinn hins vegar um Davíð: ,,Hann byrjaði á því að ræða stöðu sína í Seðlabankanum, og líkti sér meðal annars við Jesú Krist.”

Á visir.is stendur: ,,Hann sagði Jóhönnu Sigurðardóttur líta dálítið út eins og álfur út úr hól og ræddi einnig um starfslok sín í Seðlabankanum, sem hann líkti við krossfestingu Krists,” í grein sem skrifuð var undir fyrirsögninni ,,Líkti starfslokum sínum við krossfestingu Krists.”

Vel að merkja er bútur úr ræðunni um þessa krossfestingarmyndlíkingu birtur í frétt Vísis innan gæsalappa…og þar er rangt eftir Davíð haft! Hann sagði ekki það sem þarna er innan gæsalappa, svo einfalt er það.

Í frétt Ríkisútvarpsins stendur: ,,Davíð líkti brottrekstri sínum úr embætti seðlabankastjóra við krossfestingu Jesú krists, þar hafi Samfylkingin og Vinstri græn álitið hann þrjótinn en í hefndaræði sínu ákveðið að krossfesta tvo seðlabankastjóra í leiðinni.”

Aftur bara skáldskapur.

Og í kvöldfréttum Ríkissjónvarpsins sagði fréttamaðurinn um Davíð: ,,Þá líkti hann brottrekstri sínum úr Seðlabankanum við krossfestingu Jesú Krists.”

Eflaust mætti tína til fleiri dæmi. Þetta eru ágæt dæmi um það hvernig fjölmiðlamenn landsins virðast líta á það sem skyldu sína að reka markvissan áróður gegn Davíð Oddssyni og afbaka og véfengja allt sem hann segir. Vissulega er ágætt fyrir fjölmiðla að vera gagnrýnir, en þeirra meginhlutverk hlýtur að vera að færa fólkinu í landinu (þjóðinni, hvorki meira né minna) sem réttastar og gleggstar upplýsingar um það sem er að gerast.

Nema hvað, aðrir eiga eflaust eftir að skrifa nóg um Davíð og hans tal. Mér fannst bara svo merkilegt hvernig helstu fjölmiðlar sögðu allir að Davíð hefði líkt sjálfum sér við Jesú, þegar hann gerði það augljóslega ekki.

En fyrst talað er um krossfestinguna þá hefur mér alltaf þótt sálmur sem heitir ,,Ég kveiki á kertum mínum” afskaplega fallegur, en hann fjallar einmitt um krossfestinguna. Birti eitt erindi úr honum hér fyrir neðan.

Þín braut er þyrnum þakin,
hver þyrnir falskur koss.
Ég sé þig negldan nakinn
sem níðing upp á kross.
Ég sé þig hæddan hanga
á Hausaskeljastað.-
Þann lausnardaginn langa
var líf þitt fullkomnað.

Það að skrifa BA-ritgerð er aðeins meiri vinna en ég áttaði mig á þegar ég ákvað að gera það. Þegar ég ákvað efni til að skrifa um, þ.e. málskostnaðarákvarðanir í einkamálum, fannst mér það spennandi efni af því að í öllum dómum er ákvörðun um málskostnað en ég var ekki klár á hvernig reglur um slíkt virkuðu.

Það að komast til botns í því hvaða reglur gilda þarna um er erfiðara en ég hélt. Dómar þar sem fjallað er um málið eru sárafáir og íslenskir fræðimenn á sviði einkamálaréttarfars hafa yfirleitt ekki eytt meira en einni blaðsíðu í málið. Greinargerð með einkamálalögum segir manni lítið og því hef ég neyðst til að leita á náðir danskra, sænskra og norskra fræða. Ég verð svo bara að treysta því að íslenskir dómstólar telji sig fylgja þeim reglum sem þar koma fram, en það er engin leið að ráða af lestri dóma hvort svo sé.

Eitt atriði í greinargerðinni með núgildandi einkamálalögum er hins vegar alveg magnað. Í 1. mgr. 130. gr. laganna stendur:

Sá sem tapar máli í öllu verulegu skal að jafnaði dæmdur til að greiða gagnaðila sínum málskostnað.

Í fyrri lögum (nr. 85/1936) var ekki þessi fyrirvari, ,,að jafnaði”, heldur stóð einfaldlega ,,Sá, er tapar máli í öllu verulegu, skal dæmdur til að greiða gagnaðilja sínum málskostnað”.

Um breytinguna sem varð með lögum nr. 91/1991 stendur í greinargerð með ákvæðinu:

Í 1. mgr. 130. gr. kemur fram að aðili, sem tapar máli, verði að jafnaði dæmdur til að greiða gagnaðila sínum málskostnað. Í 1. mgr. 177. gr. laga nr. 85/1936 er fortakslaus skylda til þess að dæma aðila til greiðslu málskostnaðar við þessar aðstæður, en í dómaframkvæmd hefur þeirri reglu ekki verið fylgt alls kostar. Þykir eðlilegra að breyta orðalagi hér til samræmis við þá staðreynd.

Hefði ekki verið eðlilegra að dómstólar breyttu dómum sínum til samræmis við þá staðreynd að lagaákvæðið var alveg skýrt, frekar en að Alþingi breyti lögunum til samræmis við það hvað dómararnir dæma?

Það er erfitt að vera pínulítill þegar kemur haglél

Í dag fór ég að taka myndir og tók m.a. myndina hér fyrir ofan. Þegar ég var að eltast við fuglana í dag niðri í fjöru fannst mér dáldið magnað að fylgjast með þessum pínulitlu greyjum standa alveg ofan í briminu, sem var nokkuð öflugt í veðurfari dagsins. Ég beið alltaf eftir að það kæmi alda sem færði fuglahópinn í kaf, en þeir voru furðuflinkir að finna sér réttan stað til að standa á í haglélinu þannig að ég þyrði ekki nær en sjórinn næði þeim samt ekki.

Ástæða þess að ég er að skrifa þetta er að þegar ég tók myndina datt mér í hug texti úr Kristnihaldi undir jökli eftir Halldór Laxness, en í þeirri bók segir séra Jón Prímus í útfararpredikun:

Ef til er almætti í himinngeimnum, þá er það í snjótitlíngum. Hvað sem á dynur, snjótitlíngurinn lifir af; stórhríðirnar eru ekki fyr um götur geingnar en hann er orðinn sólskríkja.

Ég átta mig á því að á myndinni er ekki snjótittlingur heldur sendlingur, en þetta hlýtur að eiga við um smáfugla á Íslandi almennt.

Hugsanagangur sumra er rökréttari en annarra, það er nú bara staðreynd.

Bróðir minn vinnur á pizzastað auk þess að vera í framhaldsskóla. Á þessum ágæta pizzastað svarar hann stundum í síma. Hann sagði mér í gær að það gerist oft að einhver hringi þegar er mikið að gera og nokkurn veginn svona samtal eigi sér stað:

Vífill: ,,Galito góðan dag.”
Viðskiptavinurinn: ,,Góðan dag. Er löng bið í pizzu ef maður pantar núna?”
Vífill: ,,Það er svona sirka hálftími, það er dáldið mikið að gera.”
Viðskiptavinurinn: ,,Já ég skil, ég hringi þá frekar aftur á eftir.”

Tuttugu mínútum síðar hringir sá sami og þetta samtal eða ígildi þess á sér stað:

Vífill: ,,Galito góða kvöldið.”
Viðskiptavinurinn: ,,Gott kvöld. Hvað er löng bið ef maður pantar pizzu núna?”
Vífill: ,,Það eru svona 20 mínútur sirka.”
Viðskiptavinurinn: ,,Ókei gott. Ég ætla að fá tvær pítsur….”

Og svo framvegis. Með þessu móti finnst viðskiptavininum hann greinilega bíða í styttri tíma eftir kvöldmatnum, þó að hann bíði í raun og veru í lengri tíma. Eflaust er þetta verðugt rannsóknarefni fyrir sálfræðinga.

Ef maður flettir upp á Davíði Oddssyni á frjálsa alfræðiritinu Wikipedia má finna ýmsan fróðleik um kappann. Besti kaflinn er þó sá sem fjallar um frjálshyggjuna, en þar stendur:

The group included Þorsteinn Pálsson, Geir H. Haarde, Jón Steinar Gunnlaugsson, Kjartan Gunnarsson, Magnús Gunnarsson, Brynjólfur Bjarnason and Hannes Hólmsteinn Gissurarson, and they published the magazine Eimreiðin from 1972 to 1975; in the following years they followed with interest what was happening in the United Kingdom under Margaret Thatcher and in the United States under Ronald Reagan; they also read books and articles by and about Milton Friedman, Salma Hayek and James M. Buchanan, who all visited Iceland in the early 1980s and whose messages of limited governments, privatisation, and liberalisation of the economy had a wide impact.

Ég veit ekki hvort þetta stafar af fáfræði eða húmor, en Salma Hayek hefur ekki talist til mestu frjálshyggjuspekúlanta. Mögulega er átt við Friedrich August von Hayek.

Engu að síður mjög fyndið.

Hér fyrir neðan er mynd af Salma Hayek: